Przejdź do treści
5 min czytania

Dolina Krzemowa i wybory połówkowe: jak wizjonerzy AI źle obstawili

Dolina Krzemowa związała się z Trumpem tuż przed wyborami połówkowymi. Aaron Zamost w MIT Technology Review wyjaśnia, dlaczego to błąd kosztowny dla branży AI.

Dolina Krzemowa i wybory połówkowe: jak wizjonerzy AI źle obstawili

Źródło zdjęcia: MIT Technology Review

Liderzy Doliny Krzemowej od lat budują wizerunek ludzi, którzy widzą przyszłość wcześniej niż inni. Tegoroczne wybory połówkowe (midterms) w USA podważyły ten mit. Tak twierdzi Aaron Zamost, konsultant ds. komunikacji w branży technologicznej i były menedżer firmy Square, w komentarzu opublikowanym w MIT Technology Review. Jego zdaniem szefowie największych firm technologicznych i AI źle odczytali nastroje polityczne. Ostentacyjnie związali się z prezydentem Trumpem, a branża znalazła się teraz na celowniku zwycięzców wyborów.

Tekst ma charakter publicystyczny i przedstawia opinię autora. Opiera się jednak na rozmowach z pracownikami OpenAI, Meta i innych firm, którzy po wyborach nie rozumieją decyzji swoich przełożonych.

Najważniejsze informacje

  • Zaledwie pięć tygodni przed wyborami połówkowymi liderzy branży technologicznej pozowali w Białym Domu do zdjęć z prezydentem Trumpem i poparli jego agendę „Super Intelligence”.
  • Według Zamosta zignorowali przy tym dziesiątki sondaży. Pokazywały one rosnące nastroje antytrumpowskie i ponadpartyjny sprzeciw wobec AI oraz centrów danych.
  • Pracownicy OpenAI, Meta i innych firm wskazują, że kierownictwo milczy po wyborach. Zuckerberg nie odniósł się do wyników wewnątrz firmy.
  • Autor uważa, że poparcie dla Trumpa zamieniło AI w temat wojny kulturowej. Strategiczne inwestycje branży, związane m.in. z dostępem do sieci energetycznej i pozwoleniami na centra danych, stały się celem Demokratów.
  • Wniosek komentarza: przywódcy technologiczni nie są wszechwiedzącymi wizjonerami, a znajomość AI czy mediów społecznościowych nie czyni ich ekspertami od polityki.

Wizjonerzy, którzy nie przewidzieli oczywistego

Zamost zaczyna od paradoksu. Długoterminowa wizja to w Dolinie Krzemowej waluta. Wymienia Sama Altmana z OpenAI i Elona Muska ze SpaceX jako liderów, którzy zbudowali kariery na deklarowanej umiejętności przewidywania przyszłości. Przypomina, że Mark Zuckerberg w 2016 roku przygotował 10-letnią mapę drogową dla Facebooka. Google przed wejściem na giełdę zapewniał inwestorów, że nie interesują go wyniki krótkoterminowe.

Mimo to, jak pisze autor, ci sami ludzie stawili się w Białym Domu tuż przed wyborami, by poprzeć prezydencką agendę. Zamost nazywa to decyzją „szokująco nierozsądną”, nawet według dzisiejszych, obniżonych standardów ładu korporacyjnego. Futuryści z technologicznej elity mieli poświęcić długoterminowe interesy swoich firm dla doraźnych korzyści politycznych.

Autor przywołuje też zasadę przypisywaną hokeiście Wayne'owi Gretzky'emu, która w Dolinie Krzemowej funkcjonuje jako maksyma zarządzania: „jedź tam, dokąd zmierza krążek, a nie tam, gdzie był”. Branża ceni przewidywanie i umiejętność „pivotu”, czyli szybkiej zmiany kursu. Firmy, które nie nadążają za zmianami, giną. Dlatego Zamost uważa za dziwne, że Zuckerberg, współzałożyciel OpenAI Greg Brockman oraz wielu innych liderów AI i inwestorów venture capital postawili się w sytuacji politycznej, z której może nie być wyjścia.

Tożsamości, z których nie da się wycofać

Według autora problem polega na tym, że liderzy technologiczni poszli „all in” w kulturową i biznesową agendę Trumpa. Nie grali na obie strony sceny politycznej, jak zwykle robi to korporacyjna Ameryka. W ten sposób zbudowali tożsamości, których mogą już nie zdołać zmienić.

Zamost podaje przykład Alexa Karpa, prezesa Palantira. Pyta retorycznie, czy ktokolwiek uwierzy, że Karp nagle stał się progresywny. Przez ostatni rok obiecywał bowiem „przemoc i śmierć naszym wrogom”, a inwestorom mówił, że firma jest „całkowicie anti-woke”.

Autor zestawia zachowanie branży technologicznej z postawą tradycyjnych gigantów. Prezesi Chase, Boeinga i innych firm z listy Fortune 500 nie występują w podcastach, by mówić o „męskiej energii”. Nie dzwonią też do prezydenta ze sceny przyjaznego ruchowi MAGA szczytu AI, by nazywać obawy wobec sztucznej inteligencji „mistyfikacją” i „oszustwem”. Zamost tłumaczy, że to wiedza wyniesiona z dziesięcioleci działania w otoczeniu, w którym klient zmienia się co cztery lata, a kontrakty trwają dziesięć. Większość firm utrzymuje relacje z obiema partiami, bo ich modele biznesowe i wielomiliardowe projekty muszą przetrwać obecną administrację.

Big Tech zrobił odwrotnie. Zdaniem autora, wiążąc się z Trumpem, uczynił swoje najważniejsze cele i inwestycje bezpośrednim celem dla Demokratów. Chodzi zwłaszcza o dostęp do sieci energetycznej i pozwolenia na budowę centrów danych. O tym, jak po wyborach zmieniają się warunki dla tych inwestycji, pisaliśmy w tekście o sprzeciwie i biurokracji hamujących boom centrów danych po niebieskiej fali.

Milczenie na Slacku i zdezorientowani pracownicy

Najmocniejszą częścią komentarza są głosy z wnętrza firm. Zamost rozmawiał z pracownikami OpenAI, Meta i innych przedsiębiorstw. Zwracają oni uwagę na brak jakiejkolwiek reakcji szefów po wyborach. Zuckerberg nie odniósł się do wyników wewnątrz firmy. Pracownik innej firmy AI relacjonuje, że „kierownictwo jest na Slacku raczej milczące”.

Większość rozmówców obawia się możliwych przepisów wymierzonych w centra danych. Zastanawiają się też, jak kierownictwo dostosuje się do Waszyngtonu zdominowanego przez Demokratów. Przede wszystkim jednak, jak pisze autor, nie rozumieją, dlaczego ich szefowie nie dostrzegli czegoś, co dla wszystkich innych było oczywiste. Jak mogą wyglądać regulacje forsowane przez nowych ustawodawców, pokazuje przykład Scotta Wienera, następcy Pelosi, który zapowiada ostrą regulację AI w Kongresie.

Pracownik Meta, który blisko współpracował z Zuckerbergiem, opisał styl działania szefa tak:

„Mark myśli długoterminowo, ale nigdy nie wyznacza planu, jak tam dotrzeć. To strategia »strzelaj na oślep i módl się«, a potem zobaczymy, co się stanie”.

Zapytany, czy pracownicy spodziewają się strategicznej analizy porażki (tzw. postmortem), odpowiedział: „Facebook nigdy tak naprawdę tego nie robił”.

Polityka nie ma przycisku „cofnij”

Zamost zauważa, że w technologii zawsze można wycofać funkcję albo poprawić kod. W polityce nie ma przycisku „cofnij” dla błędów, które zmieniają postrzeganie przez opinię publiczną. Hasło „move fast and break things” może sprawdzać się w startupie, ale jako strategia budowania reputacji jest fatalne.

Autor przypomina, że wcześniejsze skoki technologiczne, takie jak wdrażanie światłowodów czy infrastruktury bezprzewodowej, omijały spory partyjne. Uległość wobec administracji Trumpa sprawiła natomiast, że Dolina Krzemowa uczyniła ze sztucznej inteligencji temat wojny kulturowej. Gdy mieszkańcy od Kalifornii po Florydę głosują nad projektami centrów danych, biorą pod uwagę już nie tylko kwestie techniczne czy ekonomiczne, ale i polityczne. Warto zestawić tę tezę z analizą, według której bunt przeciw centrom danych to przede wszystkim spór o prąd, a nie wojna kulturowa.

Zdaniem Zamosta liderzy technologiczni nie przewidzieli tego, bo byli zbyt skupieni na pilności wyścigu AI. Nie dostrzegli, że szkody wizerunkowe mogą podkopać niematerialną przychylność społeczną. A ostatecznie także bardzo materialną infrastrukturę, która jest potrzebna, by ten wyścig wygrać. Natychmiastowa gratyfikacja w postaci dostępu do prezydenta, subsydiów i wpływu na własne regulacje miała ich zaślepić na podstawy politycznej arytmetyki.

Autor kończy stwierdzeniem, że błędne odczytanie sytuacji już przebiło jeden z najcenniejszych mitów Doliny Krzemowej: przekonanie, że jej liderzy zawsze widzą, co nadchodzi. W ocenie Zamosta wiązanie biznesu z jednym obozem politycznym może kosztować branżę AI znacznie więcej, niż przyniosły jej doraźne korzyści.

Udostępnij
Powrót do nawigacji