Przejdź do treści
5 min czytania

Testowałam aplikację AI Death Clock, która przewiduje datę śmierci

Dziennikarka WIRED oddała krew aplikacji Death Clock, by sprawdzić, czy AI naprawdę potrafi przesunąć datę zgonu i opanować lęk przed starzeniem.

Testowałam aplikację AI Death Clock, która przewiduje datę śmierci

Źródło zdjęcia: WIRED

Dziennikarka WIRED oddała krew aplikacji AI prognozującej datę śmierci – i opisała, co się stało, gdy Death Clock, aplikacja oparta na sztucznej inteligencji, wyliczyła jej dokładną datę zgonu. Algorytm, trenowany na danych aktuarialnych i badaniach nad długowiecznością, obiecuje nie tylko przewidzieć koniec życia użytkownika, ale też pomóc go odsunąć w czasie. Autorka postanowiła sprawdzić, czy faktycznie da się „zhakować” własną śmierć.

Death Clock, uruchomiony w 2024 roku, wyświetla uśmiechniętego kosiarza trzymającego wielką liczbę – wiek, w którym użytkownik ma umrzeć. W przypadku dziennikarki aplikacja wskazała 10 sierpnia 2060 roku, w wieku 74 lat. Gdy w ankiecie podała, że w jej rodzinie zdarzała się cukrzyca, algorytm natychmiast skrócił jej życie o rok – do 73.

Kluczowe wnioski

  • Death Clock to płatna aplikacja (abonament od 69 dolarów), która na podstawie paneli krwi i ankiety zdrowotnej generuje spersonalizowany „plan prewencji” oraz prognozowaną datę śmierci.
  • Firma twierdzi, że trenowała swoją AI na 1200 badaniach nad długowiecznością oraz danych aktuarialnych z firm ubezpieczeniowych.
  • CEO Death Clock Brent Franson przyznaje, że obietnice nieśmiertelności od guru longevity to „głupi błąd” – i jednocześnie sprzedaje produkt oparty na tej samej lęku przed śmiercią.
  • Eksperci ostrzegają, że aplikacje tego typu sprzedają iluzję, jakoby długość życia była procesem liniowym, który można „zhakować” – a indywidualne przyczyny śmierci pozostają z natury losowe.
  • Badania cytowane w artykule wskazują, że osoby starsze z pozytywnym nastawieniem do starzenia żyją średnio o 7,5 roku dłużej niż te z nastawieniem negatywnym.

Jak działa aplikacja i co pokazała krew

Rynek długowieczności ma, według cytowanych w artykule szacunków, osiągnąć wartość 8 bilionów dolarów do 2030 roku. W tym kontekście powstają aplikacje takie jak Doctronic (platforma zgodna z HIPAA działająca jak osobisty lekarz AI, umożliwiająca odnawianie recept bez wizyty u człowieka), Superpower i Lifeforce (oferujące wgląd w zdrowie w modelu subskrypcyjnym z rekomendacjami weryfikowanymi przez klinicystów) czy Twin Health, która twierdzi, że tworzy cyfrową „replikę” metabolizmu użytkownika.

Death Clock poszła o krok dalej niż zwykły licznik – w lutym firma uruchomiła funkcję zamawiania paneli biomarkerów. Za 69 dolarów można wykupić podstawowy panel krwi mierzący cholesterol, poziom cukru we krwi, stan zapalny, witaminę D oraz zdrowie wątroby i nerek. Dodatkowe dziewięć testów (hormony, mikroelementy, tarczyca) kosztuje łącznie 780 dolarów. Autorka wybrała podstawowy panel oraz dodatkowy test „stresu” za 29 dolarów, licząc na to, że pomoże jej opanować bezsenność.

Wyniki, uzyskane tydzień po pobraniu krwi w Quest Diagnostics – jednym z dwóch laboratoriów partnerskich firmy – okazały się zgodne z tym, co usłyszała wcześniej od swojego lekarza: graniczny wysoki cholesterol i poziom cukru „pełzający w stronę zakresu przedcukrzycowego”. Zaskoczeniem był natomiast „optymalny stan wątroby” oraz prawidłowy poziom kortyzolu – mimo że filmy tzw. influencerów wellness przekonały ją, że bezsenne noce to efekt wysokiego kortyzolu. Algorytm, jak się okazało, nie zawsze ma rację.

Na podstawie wyników aplikacja zasypała ją kolejnymi zaleceniami: zwiększyć dawkę witaminy D3, zaplanować badanie gęstości kości metodą DEXA, omówić ze specjalistą badanie antygenu specyficznego dla prostaty. Mimo deklaracji Fransona, że Death Clock ma docelowo zastąpić lekarza pierwszego kontaktu, aplikacja konsekwentnie kierowała ją z powrotem do człowieka z wykształceniem medycznym.

Głos ekspertów: iluzja kontroli nad przypadkiem

Mike Ludkovski, profesor statystyki i prawdopodobieństwa stosowanego na UC Santa Barbara, zajmujący się analizą długowieczności, ocenia, że platformy typu Death Clock „sprzedają iluzję, że indywidualna długość życia jest procesem liniowym”, który można zhakować. Przywołane w artykule badanie z czasopisma Aging Cell z 2024 roku sugeruje podobnie: zegar starzenia się nie powinien być traktowany jako miara ogólnego wieku biologicznego danej osoby. Jak podsumowuje Ludkovski: „Ostatecznie czynniki wyzwalające śmierć na poziomie jednostki są z natury losowe i nigdy nie będą naprawdę przewidywalne”.

Franson, dopytywany, czy ludzie faktycznie stają się zdrowsi, czy tylko bardziej zalęknieni własnym niezdrowiem, odpowiada: „Myślę, że jedno i drugie. Istnieje bardzo niezdrowa obsesja na punkcie samooptymalizacji – śledzenia wszystkiego, próby kontrolowania wszystkiego”. Pytanie, które nasuwa się autorce, brzmi: czy sama aplikacja nie jest tego winna w równym stopniu?

Gretchen Terry-Leonard, autorka książki Your Second Prime: Does Aging Suck, or Do We Suck at Aging?, zwraca uwagę na mechanizm psychologiczny stojący za tego typu narzędziami: przekonanie, że jeśli coś da się zmierzyć, da się też tym zarządzać. Śmierć tak nie działa, dlatego „mierzenie zaczyna służyć innej potrzebie: potrzebie poczucia mniejszego strachu”. Terry-Leonard, współzałożycielka Center for Deeply Human Leadership – niezależnego instytutu badawczego badającego wpływ AI na zdrowie mózgu – jest sceptyczna, czy aplikacje longevity mogą same z siebie prowadzić do pozytywnych zmian zachowań. „Fakty nie zmieniają umysłów” – zauważa, dodając, że ludzie doskonale wiedzą, iż pewne nawyki są niezdrowe, a mimo to je powtarzają.

Badacze cytowani w artykule wskazują, że ludzie zmieniają zachowania na zdrowsze wtedy, gdy mają zarówno świadomość ryzyka, jak i poczucie sprawczości oraz zasoby, by działać – a nie wszyscy je mają. „A bez tego – mówi Terry-Leonard – lęk zaczyna chronić to, jak się ze sobą czujemy, zamiast chronić nasze zdrowie”. W jej badaniach starsi dorośli z bardziej pozytywnym stosunkiem do starzenia żyli średnio o 7,5 roku dłużej niż ci o nastawieniu negatywnym. Aplikacja z zegarem odliczającym do śmierci może więc, paradoksalnie, „po cichu uczyć, że starzenie się to strata”, osłabiając szanse na dłuższe życie zamiast je wzmacniać.

Miesiąc pod kontrolą algorytmu

Przez miesiąc korzystania z Death Clock autorka stała się, jak sama pisze, „drobiazgowym strażnikiem funkcji własnego ciała”, codziennie logując nawyki z zapałem księgowego liczącego cyfry przed terminem podatkowym. W jeden dzień dopisała sobie 5,8 roku życia, odhaczając co najmniej 30 minut treningu siłowego, powstrzymanie się od alkoholu, mycie i nitkowanie zębów, regularny sen, czas w saunie oraz wypicie ponad ośmiu szklanek wody. Mimo to zegar wciąż tam był, odliczając w jednym kierunku – tick, tick, tick. Czas stał się ciężarem, który trzeba było optymalizować, zamiast po prostu przeżywać.

Finalnie autorka doszła do wniosku, że zamiast uśmierzyć jej lęki dotyczące śmierci, Death Clock je wzmocniła. Wyciszyła powiadomienia aplikacji i napisała do znajomej SMS-a: „Spotkajmy się o 7”.

Historia pokazuje, że choć rynek AI-owej długowieczności rośnie w zawrotnym tempie, obiecując personalizowaną profilaktykę i wczesne wykrywanie zagrożeń zdrowotnych, naukowcy przestrzegają przed traktowaniem jego prognoz jako deterministycznych wyroczni – indywidualna śmierć pozostaje z natury nieprzewidywalna, a obsesyjne śledzenie danych może pogłębiać lęk zamiast go łagodzić.

Udostępnij

Źródła

Powrót do nawigacji