Deweloper software'u Ethan McCue opublikował na swoim blogu kontrowersyjny wpis, w którym ostro krytykuje stosowanie sztucznej inteligencji do generowania grafik. Jego zdaniem użycie AI-artu to sygnał „niskiej świadomości społecznej”, który automatycznie kojarzy się z negatywnymi emocjami. Artykuł dostępny jest na stronie autora.
McCue przedstawia cztery alternatywy dla AI-artu, od prostych edycji w programach graficznych po zlecanie prac profesjonalnym artystom, argumentując, że każda z nich jest lepiej odbierana przez odbiorców niż automatycznie generowane obrazy.
Kluczowe wnioski
- Użycie AI-artu w prezentacjach czy materiałach biznesowych jest odbierane jako znak „niskiej świadomości społecznej” i wywołuje negatywne reakcje.
- W najlepszym przypadku odbiorcy nie mają nic przeciwko AI-artowi, w najgorszym i najczęstszym — myślą gorzej o autorze.
- Autor proponuje cztery alternatywy: proste edycje zdjęć, ręczne rysunki, zlecanie profesjonalistom lub świadome wykorzystanie do odfiltrowania osób o „krytycznym myśleniu”.
- Szczególnie krytykuje osoby z wysokimi zarobkami, które wolą używać AI zamiast wspierać artystów finansowo.
- AI-art może służyć jako narzędzie do identyfikacji osób podatnych na oszustwa, podobnie jak klasyczne „scamy Nigerian Prince”.
Problem wizerunkowy AI-artu
McCue rozpoczyna od osobistego przykładu — poprosił ChatGPT o wygenerowanie obrazu T-Rexa pokazującego kciuk w górę. Jego zdaniem normalna reakcja na takie działanie to „ughhh”, przewracanie oczami czy „fuck this guy”. Osoby, które nie reagują w ten sposób, to według niego odstępcy od normy.
Autor przedstawia sytuację w kategoriach teorii gier: najlepszy scenariusz to obojętność odbiorców, najgorszy i najczęstszy — pogorszenie się ich opinii o autorze. Nikt rozsądny nie pomyśli: „wow, musieli spędzić tyle czasu na promptowaniu”.
Cztery alternatywy dla AI-artu
Leniwy Photoshop to pierwsza propozycja — McCue wziął zdjęcie T-Rexa z wiki Jurassic Park i w jspaint.app niechlujnie dodał emoji kciuka. Przyznaje, że mógł znaleźć rendering dinozaura z domeny publicznej, ale jeśli chodziłoby o własność intelektualną, AI w ogóle nie wchodziłoby w grę.
Ręczny rysunek to druga opcja — kredki, markery, akwarele i zdjęcie telefonem. Autor podkreśla, jak bardzo poprawia się postrzeganie, gdy można powiedzieć „moja 6-letnia siostrzenica to narysowała”. Radzi wykorzystać dostęp do dzieci, jeśli się go ma.
Zlecenie profesjonaliście to trzecia alternatywa. McCue zwraca się szczególnie do pracowników branży IT: „Czy macie pojęcie, jak negatywnie to o was świadczy, gdy macie sześciocyfrowe zarobki, ale nie chcecie wyłożyć gotówki na głodującego artystę?”. Sam zlecił pracę artyście z platformy Bluesky i jest zadowolony z rezultatu.
Strategia dla oszustów
Ostatnia alternatywa ma charakter prowokacyjny — McCue sugeruje, że AI-art może służyć jako filtr dla „osób z pomniejszymi przypadkami poważnych uszkodzeń mózgu”. Porównuje to do klasycznych oszustw typu „Nigerian Prince” — osoby, które widzą takie treści i nadal się angażują, to najlepsze „dojne krowy”.
Autor kończy tę sekcję sarkastycznym: „Jeśli to właśnie chcesz robić, jeśli to właśnie chcesz być — powodzenia, frajerze”.
McCue przedstawia kontrowersyjny, ale jednoznaczny punkt widzenia: AI-art szkodzi wizerunkowi, a inwestycja w alternatywy — od najprostszych po profesjonalne zlecenia — zawsze przynosi lepsze rezultaty w odbiorze społecznym.
