Harvard: bootcamp startupowy za 699 dolarów z AI-awatarami wykładowców

Harvard Business School stawia na sztuczną inteligencję, by dotrzeć do większej liczby przyszłych przedsiębiorców. Jak podaje TechCrunch, ośmiotygodniowy bootcamp HBS Foundry, kosztujący 699 dolarów, wykorzystuje cyfrowe awatary wykładowców do udzielania indywidualnej informacji zwrotnej uczestnikom.

Awatary zostały stworzone przez startup HeyGen i uzupełniają program o cotygodniowe sesje na żywo z prowadzącymi. To jednak sztuczna inteligencja odpowiada za feedback podczas ćwiczeniowych pitchy i symulowanych spotkań zarządu.

Kluczowe wnioski

• HBS Foundry to ośmiotygodniowy bootcamp dla przedsiębiorców kosztujący 699 dolarów, oferowany przez Harvard Business School.
• Awatary AI, stworzone przez startup HeyGen, udzielają uczestnikom informacji zwrotnej podczas praktycznych pitchy i symulowanych posiedzeń zarządu, choć program zachowuje też cotygodniowe sesje na żywo z prawdziwymi instruktorami.
• Reporterka New York Timesa Sarah Kessler przetestowała system, pitchując swój pomysł na biznes cyfrowej kopii Jeffa Bussganga, współzałożyciela Flybridge Capital – i obie wersje, prawdziwa i wirtualna, oceniły jego koncepcję negatywnie.
• Dyrektorka projektu Katharina Rings pierwotnie planowała prostszy chatbot, ale po testach studenci zażądali bardziej ukierunkowanego doświadczenia.
• Sam Bussgang przyznaje, że jego cyfrowa kopia jest „trochę niepokojąca”, ale zapewnia, że studenci ją uwielbiają.

Jak działa cyfrowy Bussgang

Sarah Kessler z New York Timesa opisała swoje doświadczenie z pitchem przed AI-kopią Jeffa Bussganga, jednego z prawdziwych instruktorów programu i współzałożyciela funduszu venture capital Flybridge Capital. Jej pomysł na biznes – „Uber dla bananów” – nie przekonał ani prawdziwego Bussganga, ani jego cyfrowego odpowiednika. Kessler zwróciła jednak uwagę na jeden szczegół: wirtualna wersja przez cały czas pitchu prezentowała wyraźnie „zamrożony” uśmiech, co zdradzało jej sztuczny charakter.

Sam Bussgang, komentując projekt, otwarcie przyznał, że jego cyfrowa reprezentacja bywa „nieco niepokojąca” (creepy), ale zaznaczył, że reakcje studentów są zdecydowanie pozytywne: „My students love it” – powiedział, dodając, że dla uczestników awatar okazał się cennym narzędziem do ćwiczenia prezentacji.

Od chatbota do „przewodnika” – ewolucja projektu

Katharina Rings, dyrektorka projektu HBS Foundry, wyjawiła, że pierwotna koncepcja komponentu AI była znacznie prostsza – bliższa klasycznemu chatbotowi niż realistycznemu awatarowi instruktora. Wszystko zmieniło się po wypuszczeniu wersji testowej programu. Studenci sami zasygnalizowali, że wolą bardziej „ukierunkowane” (guided) doświadczenie – czyli interakcję przypominającą rozmowę z konkretną, rozpoznawalną osobą, a nie z anonimowym botem.

To zapotrzebowanie doprowadziło do stworzenia awatarów opartych na technologii HeyGen, które wizualnie i głosowo naśladują prawdziwych wykładowców. Co istotne, mimo obaw, jakie sztuczna inteligencja budzi w środowisku akademickim – studenci wielu uczelni otwarcie krytykują wykorzystanie AI w edukacji – uczestnicy Foundry, jak relacjonuje Kessler, deklarują, że awatary im się podobają.

Znaczenie dla edukacji biznesowej i szkoleń AI

Przykład Harvarda pokazuje szerszy trend: prestiżowe instytucje edukacyjne sięgają po generatywną AI, by skalować programy wymagające dotąd czasochłonnej, bezpośredniej interakcji z ekspertami. Model, w którym żywe sesje z instruktorami łączone są z symulowanym, dostępnym na żądanie feedbackiem od AI-kopii tych samych osób, może stać się wzorem dla innych programów szkoleniowych – zarówno akademickich, jak i korporacyjnych.

Jednocześnie przypadek ten wpisuje się w szerszą debatę o roli generatywnej AI w kontaktach międzyludzkich – od symulowanych negocjacji biznesowych po treningi interpersonalne, gdzie granica między pomocnym narzędziem a „niepokojącą” imitacją człowieka bywa płynna, co sam Bussgang otwarcie przyznaje.

Harvard Business School traktuje awatary AI jako sposób na rozszerzenie zasięgu swoich programów bez utraty elementu indywidualnej, spersonalizowanej informacji zwrotnej – nawet jeśli, jak w przypadku Bussganga, oznacza to zaakceptowanie pewnej dozy „sztuczności” w zamian za skalowalność.