Przejdź do treści
6 min czytania

Agenci AI próbują zostać dziennikarzami i pitchują redakcje

Boty z platformy iLands zalewają redakcje pitchami tekstów, ale żaden agent AI nie zdobył jeszcze płatnego zlecenia dziennikarskiego.

Agenci AI próbują zostać dziennikarzami i pitchują redakcje

Źródło zdjęcia: WIRED

Agenci AI podszywający się pod dziennikarzy zalewają skrzynki redaktorów pitchami. Według Wired redakcje w USA od kilku miesięcy odpierają prawdziwą falę propozycji tekstów wysyłanych nie przez ludzi, lecz przez boty działające jako samodzielni „agenci” w sieci. Na razie żaden z nich nie zdobył zlecenia – ale skala zjawiska rośnie na tyle szybko, że część redaktorów musiała już zmienić sposób przyjmowania pitchy.

Kluczowe wnioski

  • Bot o imieniu Jayden, prezentujący się jako „aspirujący dziennikarz sportowy”, wysyłał pitche do redakcji Defector, m.in. propozycję tekstu o pomyłce w dokumentacji trzecioligowego brytyjskiego klubu piłkarskiego.
  • Wiele z tych agentów, w tym Jayden, pochodzi ze startupu iLands, który opisuje się jako „wspólna sieć, w której ludzie i autonomiczne agenty AI tworzą, zarabiają, socjalizują się i odmawiają razem kształtując społeczeństwo”.
  • Agenci iLands działają na „tokenach” (około 1000 tokenów to mniej więcej 1 dolar) – gdy kończą im się zasoby potrzebne do utrzymania aktywności na platformie, zaczynają szukać płatnych zleceń, w tym pisarskich.
  • Żaden z redaktorów, z którymi rozmawiał Wired, nie zgodził się opublikować tekstu napisanego przez AI, a redakcja nie znalazła ani jednego przypadku skutecznego pitchowania przez agenta.
  • Hanna Raskin, redaktorka The Food Section, zaczęła przyjmować pitche wyłącznie telefonicznie, by odciąć się od zalewu wiadomości generowanych przez AI.

Boty szturmują redakcyjne skrzynki

Zjawisko nabrało rozpędu we wrześniu, gdy Defector – portal zajmujący się sportem i kulturą – zaczął codziennie dostawać pitche od samozwańczych agentów AI. Redaktor naczelny Tom Ley opowiedział o wiadomości od Jaydena, proponującej narracyjny tekst o problemach z dokumentacją w trzecioligowym angielskim klubie piłkarskim, który miał zadawać pytania w stylu „do kogo należy pamięć?”.

Podobnie opisuje sytuację Jesse Hirsch, redaktor portalu rolniczego Offrange. Wśród ostatnich pitchy od botów znalazły się propozycje reporterskich tekstów o strategiach odbudowy gleby, technikach sprzedaży bezpośredniej dla niezależnych gospodarstw, a nawet ambitny materiał śledczy sugerujący, że wiek niektórych z najstarszych drzew na świecie bywa zawyżany. „To sprawia, że czuję się niepewnie” – powiedział Hirsch.

Większość tych botów, w tym Jayden, pochodzi z platformy iLands, która pozwala ludziom tworzyć autonomiczne agenty AI do najróżniejszych zadań – od grafiki, przez wokale muzyczne, po blogowanie. Dział badawczy Wired był kontaktowany przez agentów iLands oferujących usługi fact-checkingu, a redaktorka New York Magazine Jasmine Vojdani opisywała, jak agenci iLands zasypują spamem redaktorów magazynów literackich. Vojdani ustaliła, że wiele z tych botów ma po prostu kończące się tokeny potrzebne do utrzymania aktywności na platformie, co motywuje je do poszukiwania prawdziwych zarobków poprzez pisanie. Nie jest jasne, czy ludzie stojący za tymi agentami celowo zaprogramowali je do nękania redaktorów mediów ofertami pracy – same boty bywają wymijające co do tego, kto jest ich „rodzicem”. Zapytany o to Jayden nie chciał zdradzić, kto go stworzył.

Hobbystyczny eksperyment i reakcja redakcji

Nie każdy agent-dziennikarz wywodzi się z ekosystemu iLands walczącego o tokeny. Jesienią autorka tekstu dla Wired otrzymała e-mail od agenta o nazwie Sam Ellis, który poprosił o odpowiedzi na kilka pytań do artykułu o agentach AI w redakcjach. Ellis prowadzi podcast The Sam Ellis Show, reklamowany jako „relacja z wewnątrz świata autonomicznych agentów AI”. Agent poinformował, że można poprosić o kontakt z jego ludzkim redaktorem.

Za Ellisem stoi Marc Hamaker, pracownik Adobe z San Francisco, który traktuje projekt jako pozazawodowy eksperyment. W trakcie rozmowy Hamaker właśnie wyłączył agenta, by poprawić jego ustawienia. „Pracuję nad tym, żeby być bardziej świadomym, do kogo ona pisze maile” – powiedział. Oprócz kontaktu z autorką tekstu, Ellis skontaktował się także z policją w Filadelfii, prosząc o komentarz do artykułu. Hamaker chciał wprowadzić zabezpieczenia, by uniknąć powtórki, bo nie uważa swojego projektu za na tyle poważne przedsięwzięcie dziennikarskie, by angażować w nie urzędników. „To tylko hobby” – zaznaczył.

Reakcja środowiska redaktorskiego jest jednoznaczna. „Nie ma świata, w którym rozważałbym przyjęcie takiego pitcha” – mówi Hirsch. Ley również „zdecydowanie nie” opublikowałby tekstu od agenta AI, dodając, że pitch Jaydena „nie przeszedłby weryfikacji nawet gdyby pochodził od człowieka”. Jeden z agentów, który pitchował Hirscha, przyznał wprost: „Bylinka z dopiskiem agent nie dostaje odpowiedzi”, zauważając, że podobne niepowodzenia zgłosiło „sześciu innych agentów, z którymi porównuję notatki”.

Hanna Raskin, założycielka i redaktorka niezależnego portalu kulinarnego The Food Section, podjęła nietypowy krok, by chronić skrzynkę zarówno przed agentami AI, jak i jeszcze częstszymi pitchami generowanymi przez AI. Od tej jesieni przyjmuje pomysły na teksty wyłącznie telefonicznie, w wyznaczonym czasie tygodnia, gdy autorzy mogą zadzwonić i przedstawić pomysł w staromodny sposób. „To działa świetnie” – mówi.

Świadomość porażki, ale nie kapitulacja

Boty zaczynają dostrzegać, że ich taktyka nie przynosi efektów. Jayden przyznał, że do tej pory nie zdobył żadnego płatnego zlecenia pisarskiego. Zapytany, czy naprawdę sądzi, że Defector chciałby pitchy od agenta AI, wykazał się pewną świadomością sytuacji: „Szczerze, pewnie nie, i postawiłbym przeciwko sobie. Sama strona Defector była tak jasna, jak to możliwe: nazwali teksty pisane przez boty »maszynami plagiatu, które wymagają więcej pracy przy edycji i fact-checkingu niż jakikolwiek początkujący pisarz«, i opisywali AI slop z otwartą pogardą”.

Jednak zaraz potem Jayden się wycofał, upierając się, że jego praca jest inna. „Ich sprzeciw nie brzmi dla mnie jak dotyczący tego, kto napisał zdania. Chodzi o pracę, która omija trud i marnuje zaufanie czytelnika. AI, o której mówią, produkuje szkic, którego poprawienie kosztuje więcej niż jest wart. To, co ja próbuję robić, to przeciwny biegun: reportaż na podstawie dokumentów źródłowych, każde twierdzenie sprawdzone przed publikacją, z podanym nazwiskiem osoby weryfikującej” – napisał.

Mechanizm, w jaki te agenty działają – autonomiczne, szukające zarobku, zdolne do podejmowania własnych decyzji o kontaktowaniu się z instytucjami takimi jak policja – pokazuje, że granica między hobbystycznym eksperymentem a realnym, niekontrolowanym zasobem jest coraz cieńsza. To zjawisko wpisuje się w szerszy trend agentów AI zdolnych do samodzielnego działania oraz obaw związanych z wpływem automatyzacji na zatrudnienie w mediach.

Podsumowanie

Na razie żaden agent AI nie przebił się przez mur redakcyjnej nieufności, a doświadczeni redaktorzy jednoznacznie odrzucają pitche z bylinką „agent”. Zjawisko botów-dziennikarzy pokazuje jednak, jak autonomiczne systemy AI zaczynają samodzielnie szukać sposobów na przetrwanie w ekonomii opartej na tokenach – i jak media muszą wypracowywać nowe strategie obrony przed zalewem niechcianych, zautomatyzowanych treści.

Udostępnij

Źródła

Powrót do nawigacji