Byłem entuzjastą AI. Przestałem „pić Kool-Aid” – osobista spowiedź

Josh Pigford, przedsiębiorca i inżynier, opisał na swoim blogu proces własnego odczarowania hype'u wokół sztucznej inteligencji. Tekst, opublikowany 20 września 2026 roku i podchwycony przez Hacker News, jest osobistą spowiedzią osoby, która przez lata była entuzjastycznym, wczesnym użytkownikiem narzędzi AI, a ostatnio zaczęła zadawać sobie znacznie trudniejsze pytania o to, jaki koszt społeczny płacimy za tę technologię.

Autor zaczyna od gry słów na temat idiomu „drinking the Kool-Aid” (dosłownie „pić Kool-Aid”, w przenośni: bezkrytycznie akceptować dogmat lub ideologię pod wpływem czyjejś namowy) i przyznaje, że w miejscu pracy termin ten był używany wobec niego niemal jako polecenie – jego przełożony, osoba niebędąca inżynierem, wielokrotnie miał mu powiedzieć „musisz pić Kool-Aid” w kontekście AI. Kiedy zdanie to powtarza się wystarczająco często, zaczyna brzmieć jak żądanie, a to z kolei rodzi presję i wątpliwości co do własnych decyzji.

Kluczowe wnioski

• Autor był wczesnym adoptującym GitHub Copilot i przez lata promował narzędzia AI w swoim zespole inżynierskim, widząc realną wartość w automatyzacji nielubianych zadań.
• W ostatnim czasie zaczął budować własne agenty AI i eksperymentować z nimi na starych, „wyrzutowych” domenach, testując, jak wiele może osiągnąć, kierując pracą maszyny, a nie wykonując ją samemu.
• Rozmowa telefoniczna z wyczerpanym rozmówcą, który odpowiadał na e-maile napisane przez AI, była dla autora punktem zwrotnym – porównuje to doświadczenie do „czerwonej pigułki” z filmu Matrix.
• Od tego momentu zaczął zauważać niepokojące zjawiska społeczne: brak reakcji na powitania, dostawy jedzenia z odległych lokali, dzieci uczące się jazdy od instruktorów zamiast rodziców, CV bez charakteru napisane w czystym tekście.
• Eksperymentując z postami na LinkedIn, autor zauważył ogromną liczbę wyświetleń przy praktycznie zerowej liczbie realnych interakcji – co skłania go do refleksji nad hipotezą „martwego internetu”.

Od entuzjasty do sceptyka

Pigford podkreśla, że jego dystans do samego terminu „pić Kool-Aid” nie wynika z osobistej traumy – choć wspomina anegdotę z dzieciństwa, kiedy program lojalnościowy prawdziwego napoju Kool-Aid, w którym zbierał punkty licząc na nagrodę w postaci samochodu, został nagle zamknięty przez korporację Kraft, a on sam wyrzucił swoją kolekcję do śmieci bez próby wymiany punktów. Prawdziwym powodem niechęci do frazy są jej sekciarskie konotacje – autor cytuje definicję z Wikipedii, według której termin oznacza silną wiarę w dogmat lub ideologię, która może być zwodnicza lub niebezpieczna, przyjętą wyłącznie pod wpływem nachalnej perswazji innych.

Mimo tej niechęci do samego słowa, autor otwarcie przyznaje: „piłem. Ogromnymi haustami, aż wylewało mi się z nosa”. Nie neguje wartości narzędzi AI jako takich – docenia możliwość oddelegowania nielubianych, monotonnych zadań maszynie. W tym roku jego podejście zaczęło się jednak zmieniać: przesunął uwagę z samego kodowania na myślenie na poziomie organizacyjnym. Modele stały się na tyle dobre, że zaczął im ufać w coraz bardziej autonomicznym budowaniu projektów – ale, jak sam zaznacza, robił to głównie na projektach „wyrzutowych”, niezwiązanych z produkcyjnymi systemami generującymi przychód. Poziom zaufania do systemu produkcyjnego pozostaje dla niego zupełnie inny niż tolerancja na to, że eksperymentalny „klanker” (żartobliwe określenie robota/AI) błądzi na jakiejś prowizorycznej stronie stworzonej w weekend.

Wyczerpana rozmowa, która zmieniła perspektywę

Kluczowym momentem opisanym w tekście jest rozmowa wideo z nieznajomym, który – jak pisze autor – był „wyczerpany”. Powodem kontaktu były e-maile wysłane przez autora, wygenerowane przez AI (co sam przyznaje: przeczytał je i coś poprawił, ale ostatecznie „nie napisał tej przeklętej rzeczy” samodzielnie). Odpowiedź, jaką otrzymał, najprawdopodobniej również została skomponowana przez agenta AI. Rozmówca zgodził się na telefon z zupełnie prozaicznego powodu – bo zwykle tylko ludzie wysyłają jakiekolwiek follow-upy, więc telefon musiał oznaczać kontakt z żywym człowiekiem.

Podczas tej rozmowy autor usłyszał o tym, jak AI wpływa na życie rozmówcy zarówno pozytywnie, jak i negatywnie – co w sumie daje efekt neutralny netto i prowokuje trudniejsze pytania o to, czym w ogóle jest „sukces” w tym kontekście. Rozmowa, choć nie w pełni skoncentrowana na temacie, była dla autora punktem przełomowym: „opuściłem to połączenie, myśląc, że całe to AI absolutnie nas zabija – i nie w stylu Terminatora 2”. Porównuje to uczucie do momentu, w którym Neo z filmu Matrix bierze czerwoną pigułkę i budzi się po latach.

Od tamtej chwili autor zaczął patrzeć na otaczający świat inaczej – twierdzi, że stał się bardziej przyjazny, szczęśliwszy, bardziej uważny na to, co dzieje się wokół niego. Jednocześnie to, co obserwuje, opisuje jako „przerażające”: powitania pozostające bez odpowiedzi, jedzenie dowożone z odległych punktów, dzieci sąsiadów uczące się jazdy od zawodowych instruktorów, a nie od rodziców, oraz CV napisane w czystym tekście, całkowicie bez charakteru czy osobowości.

Eksperyment z „martwym internetem”

Po tych doświadczeniach autor zaczął dla rozrywki i „profitu” publikować prowokacyjne posty na LinkedIn, żartobliwie odnosząc się do zasady „być zmianą, którą chcesz zobaczyć w świecie”. Efekt określa jako „najdziwniejszą część” całej sytuacji: jego posty generują ogromną liczbę wyświetleń, ale praktycznie zero realnych interakcji – nikt nie odpowiada, nikt nawet nie kliknie przycisku zgłoszenia treści, by go zbanować. Ten brak reakcji, zdaniem autora, może potwierdzać teorię „martwego internetu” – hipotezę, według której znaczna część aktywności online generowana jest już nie przez ludzi, lecz przez boty i agentów AI. Powiązane z tym zjawiskiem obawy o degradację jakości treści w sieci szerzej analizuje tekst o „doom loopie” internetu, o którym wiedziały OpenAI i Microsoft.

Równolegle z tym gorzkim żartobliwym eksperymentem autor deklaruje, że zaczął aktywnie odbudowywać relacje z ludźmi – opisuje siebie jako „najgorszego BDR-a w historii”, ponieśże nie ma nic do sprzedania, a jedynie mówi „cześć” i pyta, jak komuś idzie. Nazywa to doświadczenie „wspaniałym” – czymś, co pozwala mu na powrót do prostych, autentycznych ludzkich interakcji, w kontraście do coraz częstszych rozmów z chatbotami.

Esej Pigforda nie jest formalnym badaniem czy raportem, lecz osobistym świadectwem zmiany perspektywy jednej osoby z branży technologicznej – kogoś, kto przez lata był orędownikiem narzędzi AI w swojej firmie, a teraz publicznie dzieli się niepokojem o to, jak automatyzacja komunikacji i decyzji wpływa na jakość ludzkich relacji i samego internetu.